می‌شود یک نفر همیشه بدبختی سر راهش سبز شود و یکی دیگر همیشه خوشبختی؟‌
 می‌شود یک نفر همیشه آدمهای اشتباهی را انتخاب کند؟
 می‌شود آیا یک نفر مدام با آدمهای احمق دوست شود؟ 
آیا می‌شود یک نفر همیشه در زندگی شکست بخورد؟ 

من معتقدم که نمی‌شود. امکان‌پذیر نیست یک نفر همیشه بدشانسی بیاورد. ما در آنچه به سرمان می‌آید سهامدار عمده هستیم. این ما هستیم که باعث ایجاد بدبختی‌های خودمان می‌شویم. شاید بگویید که نه من اگر همسر خوبی داشتم الان وضعم این نبود. سوال من این است که این همسر را که از تخم‌مرغ‌ شانسی بیرون نکشید. او را انتخاب کرده‌اید. می‌توانستید انتخاب بهتری داشته باشید. اینطور نیست آیا؟‌

نمی‌خواهم باعث سرزنش خویشتن در شما بشوم. صبر کنید. چیزهایی هم هست در زندگی که انتخاب‌شان به هیچ‌وجه دست ما نبوده. مثلاً پدر و مادر، محل زندگی، فرزند و بسیاری موارد دیگر. فرق بسیاری است اگر من در جای دیگری به دنیا می‌‌آمدم نه ایران. فرق بسیاری می‌کرد اگر والدینم کسان دیگری بودند. تفاوت عمده‌ای داشت که اگر جای پسر، دختر می‌بودم. منظور من فقط مواردی است که در آنها حق انتخاب داریم. جای فکر کردن و تصمیم‌گیری داریم. منظورم خرابکاری‌های خودمان است. 

موارد غیرانتخابی زندگی اگرچه سرعت ما را در زندگی کم یا زیاد می‌کنند اما این انتخاب‌شدنی‌ها هستند که به زندگی‌مان معنا می‌دهند. یکی از مواردی که دست ماست، خودشناسی است. اگر به جای مدام سرک کشیدن در زندگی دیگران، گاهی به خودم سر بزنم، می‌توانم جلوی آن بدبختی‌ها را بگیرم. این طور نیست آیا؟ 

خودشناسی بهایی هم دارد. و آن هم از این قرار است که وقتی به خودم سر می‌زنم ممکن است به این نتیجه برسم که زندگی را باخته‌ام، ممکن است بفهمم که نقشه زندگی را ندارم و دارم بی‌نقشه به سوی مقصدی ناکجا حرکت می‌کنم. به نظرم فهم این نکته بهتر از نادانی است. این طور نیست آیا؟ 

وقتی بفهمم که اشتباه کرده‌ام، یک نقطه سر خط می‌گذارم و خط بعدی را شروع می‌کنم. راستی ببینم، جرأت اعتراف به زندگی اشتباه را دارید؟ شهامتش را دارید میکروسکوپ بیندازید روی زندگی‌تان؟ بگذارید برای‌تان یک نکته را روشن کنم. اگر این روزها این کار را نکنید در آخرین دوره‌ی زندگی که اریک اریکسون نام آن را «تمامیت زندگی در برابر ناامیدی» نامیده است ناچاراً به اقتضای دوره‌ی رشدی‌تان این کار را خواهید کرد.

 اگر آن روز به این نتیجه برسید که تمامیت زندگی را اشتباه کرده‌اید، فرصت نقطه سر خط گذاشتن ندارید. ناامید خواهید شد. این طور نیست آیا؟ خامی جوانی شاید نگذارد که تأمل کنید اما خردمندی پیری، یقه‌تان را می‌گیرد. 

اگر امروز شروع به گذاشتن نقطه سر خط کنم، کنی، کند، کنیم، کنید، کنند، برای  تجربه کردن تمامیت زندگی بهتر است. این طور نیست آیا؟

 

 

نوشته میخوای بدونی چرا همش بدشانسی؟ اولین بار در مجله سرگرمی ایران توانا پدیدار شد.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای ايران توانا محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.